ప్రేమ ప్రేమతో సంధింప ... ?
"ప్రేమ రూపము బ్రహ్మంబు ప్రేమ మయముప్రేమ ప్రేమతో సంధింప నీమమగునుకాన ప్రేమను పూర్తిగా కలిగియున్నఅద్వితీయము చెందంగనర్హుడగును." శ్రీ సత్యసాయిబాబా.
విశ్వానికి మూలం ప్రేమ. ప్రేమయే దైవం, అద్వితీయం. మానవత్వానికి ప్రధానం. త్యాగసహిత సత్యశివసుందరమయం. నిర్మలత్వానికి సచిత్ర సంకేతం. ప్రేమ గుణం కాదు; జీవనవిధానం. ప్రేమ జీవితంలోకాహలి నిదానం కూడ. ప్రేమ - ప్రేమించడం - ప్రేమింపబడడం త్రివేణీ సంగమంలా ఏకైక సూత్రంగా విరాజిల్లాలి.
లౌకిక లోకంలోకి ప్రేమ పరకాయ ప్రవేశం చేస్తే, అనురాగసంకేతం, వాత్సల్యపూరితం, స్నేహమయం, దయాకరుణాలవాలంగా పరిణమించాలి. మానవుడికి విలువైన వలువ ప్రేమ. ఉదాత్త సంస్కారపూరిత, దివ్య, నిర్వ్యాజ బంధంగా రూపొందాలి ఈ లోకంలో. కాని ప్రేమ బంధానికి సరిసములు లేవు. జీవితాన్నైనా, మౄత్యువునైనా, ప్రేమించవలసిందే. ఏ అనామిక నిర్వచనమో అంతుపట్టదు కానీ, ప్రేమించిన హౄదయం నిత్యయవ్వనవతి. జీవితంలో గొప్ప సుఖానుభూతినిచ్చేది. నియమాలు, షరతులు నిర్ద్వందంగా ఆచరించి పాటిస్తేనే ఉనికిని ప్రదర్శిస్తుంది. స్వభావికంగా అందమైన అవసరం ప్రేమ. స్వభావానికి కూడ అవసరమే. మనల్ని తీర్చిదిద్దుతూ, మనలో నివసిస్తుంది. కళ్ళ(లో)తో కాకుండా, మనసుతో(లో) చూడగలిగినప్పుడు, ప్రేమ కూడ విద్యలాంటిదే. కష్టపడి, మన మామూలు చదువులాగే, దీన్నీ చదువుకొని, పరీక్షలను తట్టుకుని, వాటిలో నెగ్గుకురావాలి. అప్పుడే, అర్హతలు, అధికారాలు లభించేది. ఎక్కువ ప్రేమించినా, బాగా ప్రేమించినా, ప్రేమ చందమామలాంటిది. పెరగకపోయినా, తరుగుతూ, క్షీణిస్తూంటుంది. ప్రేమ మకరందం లాంటిది. మత్తుని, మదాన్ని ఒకేసారి కలిగిస్తుంది. వాత్సల్యాన్ని ఎలాగూ తోడు తెచ్చుకుంటుంది. ప్రేమ ఒక విధంగా 'వాత్సల్య మదమోహితా అని నిర్వచనం చెప్పవచ్చు. వాల్మీకి, రామాయణంలో కైక వ్యక్తిత్వాన్ని, మనస్తత్వాన్ని సరిగ్గా యిలాగే, కొడుకు భరతుడి నోట చెప్పిస్తాడు.
మనపై మనకున్న ప్రేమ మొదటి రకానిది, స్వార్ధపూరితం. ఎవరూ నిన్ను ప్రేమించకపోతే, అది నీ తప్పిదం, ఏదో తెలియని లోపం. హౄదయంలో చోటుంటే యింట్లోనూ వుంటుంది. కక్కుని, దగ్గునైనా దాచుకోగలం కాని, ప్రేమను అణచుకోలేం. ధరణీసూర్యబంధం లాంటిది. జీవితం-ప్రేమ అవిభాజ్యం. ప్రేమనిచ్చిన ప్రేమ వచ్చును, ప్రేమ నిలిపిన ప్రేమ నిలుచును. 'నిరాశ్రయా న శోభంతే' - ఆశ్రయం లేనిచో శోభించదు - అన్న నానుడి ప్రేమకు వర్తిస్తుంది.
ప్రేమకు ఓ దుర్గుణం వుంది. కుంటుకుంటూ రంగప్రవేశం చేస్తుంది. రంగస్థలాన్నే రసాభాసం చేసి నిష్క్రమిస్తుంది. ఈ కలికాలపు పృరేమ, పెద్ద పెత్తందారైపోయింది. పుట్టకుండా మాయమయిపోతోంది. పుట్టగానే పారిపోతోంది. పొదల్లోకి, నగరోద్యానవనాల్లోకి, చెత్తకుండీల్లోకి నిర్దయగా విసరబడుతోంది. యుక్తయవస్కుల మేధమనోహౄదయాలను నిర్వికాసపూరితుల్ని చేసేస్తోంది. పరిణయమైనా, జాయాపతులచేత కూడ అవాంఛనీయ పరిణామాలకు దారి తీయిస్తోంది. అనుమానపు అసూయా ద్వేష రాగభరితుల్ని కావిస్తోంది. ఫలితంగా, స్వర్ణభారతం యుక్తప్రాయంలో అవాంఛనీయాల్లోకి, వివాహేతరబంధనాల్లోకి, తలమానికంగా పరిణమించింది. గర్భస్రావాలు గణాంకాలు గణనీయంగా పెరుగుతున్నాయి. ప్రేమ అంటురోగాల్ని, అంటరానితనాల్ని కూడ ప్రసాదిస్తోంది. ప్రేమికుల దినోత్సవాలు ఏడాదికోసారి జరుపుకుంటున్నా, దాని ప్రభావప్రేరణలు మాత్రం జీవితాంతం వెంటాడుతూ, జీవన్నరకప్రాయం అవుతోంది.
జీవితం విద్యుత్తు బల్బులాంటిదని, ఫెల్మెంటు ఎప్పుడు టప్పుమంటుందో, వరద తుఫాను రాకపోకలమాదిరి, సరియైన సంకేత ప్రదర్శనలకే కరువైపోతోంది. ఈ ప్రమాద సంకేతాలని యువత గ్రహించాలి. నిగ్రహంగా నిలదొక్కుకోవాలి. ప్రేమల్ని పార్కుల్లోనూ, అమెరికావీసాల ద్వారా అందుకునే మేధోవలసల్లోనూ, ఉద్యోగాలకే పరిమితం కాకుండా, వెర్రితలలు వేసే విషసంస్కౄతి వ్యాపిస్తున్న అధోగతి నుంచి బయటపడడం గురించి రవంతైనా ఆలోచించాల్సిన అవసరం ఎంతైనా వుంది.
'జననీ జన్మభూమిశ్చ స్వర్గాదపీ గరీయసీ' అన్న సంస్కౄతి గురించి రవంతైనా ఆలోచిస్తే, ఈ ప్రేమదోమ యింతగా కుట్టి బాధించదు. ప్రేమగానే నిమిరి ముద్దాడుతుంది. మన మానవతా సంస్కౄతీ నైతిక విలువల వలువలను ధరించాలి. జగానికి గర్వకారణంగా మారాలి. ఈ కాముకతా ధోరణిని విడనాడాలి. ఆ యీ 'మెయిలూ మూఢత్వం నుంచి బయటపడాలి. మస్తిష్కాలను ఆమలినం చేసుకోక, హౄదయోద్యాన నందనవనవాటికల్లో ప్రేమానంద సువాసిత సుమాల్ని, భక్తి వినయ విశ్వాసాలతో మేళవించి, విజ్ణాన వినోద విలాసపు విత్తుల్ని నాటాలి. ప్రేమ వాత్సల్య రసానుభూతుల్ని వాయినాల మాదిరి యిచ్చిపుచ్చుకోవాలి. తులసివనాల్లో గంజాయిమొక్కల్ని పెరగకుండా మొదట్లోనే తుంచివేయాలి. నిజమైన ప్రేమ అందరినీ బంధించకమానదు. అమితానంద సందోహాలతో బంధింపపడకమానదు. మనందరి హౄదయద్వారాలకి ప్రవేశపు నిషిద్ధాక్షర సంకేతాల్ని రచించినా, దరహాసాలను చిందిస్తూ నన్నెవరూ ఆపలేరని, పొండు పొండని ముందుకు దూసుకు వస్తుంది. పునర్జన్మ సిద్ధాంత రాహిత్యం ప్రేమది - మరణం లేనేలేదు కనక.
వలపెరుంగక బ్రతికి కులికి మురిసేకంటే, వలచి విఫలమొంది విలపింప మేలురా! అని బసవరాజు అప్పారావు గారు ఏనాడో చెప్పారు. నేటితరం ఈ సిద్ధాంతాన్ని సరిగ్గా అవగాహన చేసుకోకుండా, ఘనకార్యం చేస్తున్నట్లు ముందుకు దూసుకుపోతున్నారు. అనుకున్న ఆశయాల్ని, ఆలోచనల్ని ఆచరణలో పెట్టలేక, ఉభయుల మధ్య అవగాహనారాహిత్యంలో అహంబావం, ఆభిజాత్యం పెంచుకుని, ఎవరి పధాన్ని వారు పయనంచేసి, చివరకు పశ్చాత్తాపం చెంది, విఫలమై, విలపిస్తున్నారు. చివరికి, ఎవరికి వారే యమునా తీరే అని చతికిల పడిపోతూ, ఎక్కడున్నావు గొంగళీ అంటే, వేసినచోటే ఉన్నాను కదా అని సర్ది చెప్పుకుంటున్న సమయకాలం. మహాకవి, శరత్, ప్రేమలో పేరుకుపోతున్న మూర్ఖత్వాన్ని చక్కగా వివరిస్తూ - 'తన అజాగ్రత్తవలన చెట్టుమీదనుండి క్రిందపడి కాళ్ళు, చేతులు విరగకొట్టుకొని భూమ్యాకర్షణవల్లనే తను పడ్డానని, దానిమీద నేరం మోపితే ఎంత మూర్ఖంగా వుంటుందో ప్రేమ కఠినమన్నా, ఘౄణీభూతమన్నా అంత మూర్ఖంగా వుంటుంది - అన్నది ఈనాటి ప్రేమాయణాలకి, ప్రేమభాగవతాలకి సరిగ్గా సరిపోతుంది.
ప్రేమికుల దినోత్సవం - 14 ఫిబ్రవరి
ఫిబ్రవరి 14 న ప్రేమికుల దినోత్సవాల్ని ప్రపంచ వ్యాప్తంగా జరుపుకోవడం, రివాజు. ప్రేమికులారా! ప్రేమను పవిత్రభావనగా భావించండి. ప్రేమ మిమ్మల్ని వరించాలి. ప్రేమ మిమ్మల్ని వధించకూడదు. ప్రేమించలేని వాడికన్నా, ప్రేమించగల వాడు హెచ్చుగా పరిణతి పొందినవాడు - ప్రేమికుడు అన్న నిర్వచనాన్ని మగ ప్రేమ మహారాజులు గ్రహించాల్సిన తరుణం నేడు. కాని నాగరికత ఎక్కువ అవుతున్న కొద్దీ, ప్రణయ రోగులు ఎక్కువవుతున్నారు. ప్రేమికులు తమను తామే వేటాడుకొనే విచిత్ర కిరాతకులు అనిపిస్తుంది. తమకే తెలిసీ తెలియకుండ, ఏకాంత తమసుల్లో రహస్యంగా వలపుల వాగురల్ని పన్నుతారు. ఆ ఉరులలో తామే చిక్కుకుని గిలాగిలా కొట్టుకునే దయనీయమైన సాధుజంతువులు ప్రేమికులు.
ప్రేమికులారా! ప్రేమికుల దినోత్సవం అన్న వెర్రితనంతో మీ జీవితాల్ని దు:ఖమయం చేసుకోకండి.మన సంస్కౄతిని, నాగరికతని అనుసరిస్తూ మీ జీవితాన్ని సుఖానందానుభూతుల్ని పొందండి.తస్మాత్! జాగ్రత్త! మెలకువలను పాటించండి. వక్రయించుకుంటే, గిరీశం అన్నట్లు - డామిట్! కధ అడ్డం తిరిగింది! అని, చేతులు కాలాక ఆకులు పట్టుకున్న చందాన శోకసాగరంలో ఈత రాని చందాన, ప్రేమసాగరం మాట ఎలావున్నా, దు:ఖ సాగరంలో మునిగిపోవాల్సివస్తుంది. తిరిగిరాని లోకాలకు పయనించాల్సివస్తుంది.
చివరిగా, గీతాచార్యుడు సెలవిచ్చినట్లు, 'యధేఛ్ఛసి తధా కురూ - నీకు ఏది యిష్టమో, అది చేసుకో!' అన్న సూక్తి, నీవు చేసిన ఖర్మ నీవనుభవించక తప్పదన్నా! అని చెప్పక చెప్పాడు. అందుకని మీ అడుగు ఎటు వేసినా సరే. దాని ఫలితానికి తయారవ్వండి. తొందరగా అడుగులు వేసి, తప్పుదారి పట్టేసేలా అయితే, మీ చర్యలకు మీరే బాధ్యులు అన్నది మాత్రం మరువకండి.
ప్రేమ ప్రేరణ అయినప్పుడు మరియు జ़్జానం సరియైన తోవ చూపించినప్పుడే ఆహ్లాదకరమైన జీవితం సాధ్యమవుతుంది అని ప్రముఖ తత్త్వవేత్త బెర్ట్రాండ్ రస్సెల్ అంటాడు. ప్రేమించడం అంటే మన ఆనందాన్ని మరొకరి ఆనందంతో ముడివేయడం. వివేకవతి అయిన స్త్రీ ప్రేమను సంపాదించడం కష్టం. ఆమె వివేకాన్ని తెలివి తేటలను పొగడకుండా నాటిని నీవు గౌరవిస్తున్నావన్న నమ్మకం కలిగితేనే ఆమె నిన్ను ప్రేమిస్తుంది. పొగిడావో, నిన్ను అసహించుకుంటుంది - అని గొప్ప తత్త్వవేత్త అభిప్రాయపడ్డాడు.
ప్రేరణ లేకుంటే, ప్రేరణకు జ़్జానం చేయూతగా లేకుంటే, జ़్జానం శ్రమ రూపం దాల్చకుంటే, శ్రమ ప్రేమ పూరితం కాకుంటే, జీవితం అంధకారం బంధురం - అంటాడు జీవనగీత లో కాళోజీ.
ప్రేమికుల దినోత్సవం, ఫిబ్రవరి 14 న, జరుపుకునే శుభసందర్భంలో, ప్రేమికులకు శుభాకాంక్షలు.
ప్రేమ ప్రేమతో సంధింప ... ?
"ప్రేమ రూపము బ్రహ్మంబు ప్రేమ మయముప్రేమ ప్రేమతో సంధింప నీమమగునుకాన ప్రేమను పూర్తిగా కలిగియున్నఅద్వితీయము చెందంగనర్హుడగును." శ్రీ సత్యసాయిబాబా.
విశ్వానికి మూలం ప్రేమ. ప్రేమయే దైవం, అద్వితీయం. మానవత్వానికి ప్రధానం. త్యాగసహిత సత్యశివసుందరమయం. నిర్మలత్వానికి సచిత్ర సంకేతం. ప్రేమ గుణం కాదు; జీవనవిధానం. ప్రేమ జీవితంలోకాహలి నిదానం కూడ. ప్రేమ - ప్రేమించడం - ప్రేమింపబడడం త్రివేణీ సంగమంలా ఏకైక సూత్రంగా విరాజిల్లాలి.
లౌకిక లోకంలోకి ప్రేమ పరకాయ ప్రవేశం చేస్తే, అనురాగసంకేతం, వాత్సల్యపూరితం, స్నేహమయం, దయాకరుణాలవాలంగా పరిణమించాలి. మానవుడికి విలువైన వలువ ప్రేమ. ఉదాత్త సంస్కారపూరిత, దివ్య, నిర్వ్యాజ బంధంగా రూపొందాలి ఈ లోకంలో. కాని ప్రేమ బంధానికి సరిసములు లేవు. జీవితాన్నైనా, మౄత్యువునైనా, ప్రేమించవలసిందే. ఏ అనామిక నిర్వచనమో అంతుపట్టదు కానీ, ప్రేమించిన హౄదయం నిత్యయవ్వనవతి. జీవితంలో గొప్ప సుఖానుభూతినిచ్చేది. నియమాలు, షరతులు నిర్ద్వందంగా ఆచరించి పాటిస్తేనే ఉనికిని ప్రదర్శిస్తుంది. స్వభావికంగా అందమైన అవసరం ప్రేమ. స్వభావానికి కూడ అవసరమే. మనల్ని తీర్చిదిద్దుతూ, మనలో నివసిస్తుంది. కళ్ళ(లో)తో కాకుండా, మనసుతో(లో) చూడగలిగినప్పుడు, ప్రేమ కూడ విద్యలాంటిదే. కష్టపడి, మన మామూలు చదువులాగే, దీన్నీ చదువుకొని, పరీక్షలను తట్టుకుని, వాటిలో నెగ్గుకురావాలి. అప్పుడే, అర్హతలు, అధికారాలు లభించేది. ఎక్కువ ప్రేమించినా, బాగా ప్రేమించినా, ప్రేమ చందమామలాంటిది. పెరగకపోయినా, తరుగుతూ, క్షీణిస్తూంటుంది. ప్రేమ మకరందం లాంటిది. మత్తుని, మదాన్ని ఒకేసారి కలిగిస్తుంది. వాత్సల్యాన్ని ఎలాగూ తోడు తెచ్చుకుంటుంది. ప్రేమ ఒక విధంగా 'వాత్సల్య మదమోహితా అని నిర్వచనం చెప్పవచ్చు. వాల్మీకి, రామాయణంలో కైక వ్యక్తిత్వాన్ని, మనస్తత్వాన్ని సరిగ్గా యిలాగే, కొడుకు భరతుడి నోట చెప్పిస్తాడు.
మనపై మనకున్న ప్రేమ మొదటి రకానిది, స్వార్ధపూరితం. ఎవరూ నిన్ను ప్రేమించకపోతే, అది నీ తప్పిదం, ఏదో తెలియని లోపం. హౄదయంలో చోటుంటే యింట్లోనూ వుంటుంది. కక్కుని, దగ్గునైనా దాచుకోగలం కాని, ప్రేమను అణచుకోలేం. ధరణీసూర్యబంధం లాంటిది. జీవితం-ప్రేమ అవిభాజ్యం. ప్రేమనిచ్చిన ప్రేమ వచ్చును, ప్రేమ నిలిపిన ప్రేమ నిలుచును. 'నిరాశ్రయా న శోభంతే' - ఆశ్రయం లేనిచో శోభించదు - అన్న నానుడి ప్రేమకు వర్తిస్తుంది.
ప్రేమకు ఓ దుర్గుణం వుంది. కుంటుకుంటూ రంగప్రవేశం చేస్తుంది. రంగస్థలాన్నే రసాభాసం చేసి నిష్క్రమిస్తుంది. ఈ కలికాలపు పృరేమ, పెద్ద పెత్తందారైపోయింది. పుట్టకుండా మాయమయిపోతోంది. పుట్టగానే పారిపోతోంది. పొదల్లోకి, నగరోద్యానవనాల్లోకి, చెత్తకుండీల్లోకి నిర్దయగా విసరబడుతోంది. యుక్తయవస్కుల మేధమనోహౄదయాలను నిర్వికాసపూరితుల్ని చేసేస్తోంది. పరిణయమైనా, జాయాపతులచేత కూడ అవాంఛనీయ పరిణామాలకు దారి తీయిస్తోంది. అనుమానపు అసూయా ద్వేష రాగభరితుల్ని కావిస్తోంది. ఫలితంగా, స్వర్ణభారతం యుక్తప్రాయంలో అవాంఛనీయాల్లోకి, వివాహేతరబంధనాల్లోకి, తలమానికంగా పరిణమించింది. గర్భస్రావాలు గణాంకాలు గణనీయంగా పెరుగుతున్నాయి. ప్రేమ అంటురోగాల్ని, అంటరానితనాల్ని కూడ ప్రసాదిస్తోంది. ప్రేమికుల దినోత్సవాలు ఏడాదికోసారి జరుపుకుంటున్నా, దాని ప్రభావప్రేరణలు మాత్రం జీవితాంతం వెంటాడుతూ, జీవన్నరకప్రాయం అవుతోంది.
జీవితం విద్యుత్తు బల్బులాంటిదని, ఫెల్మెంటు ఎప్పుడు టప్పుమంటుందో, వరద తుఫాను రాకపోకలమాదిరి, సరియైన సంకేత ప్రదర్శనలకే కరువైపోతోంది. ఈ ప్రమాద సంకేతాలని యువత గ్రహించాలి. నిగ్రహంగా నిలదొక్కుకోవాలి. ప్రేమల్ని పార్కుల్లోనూ, అమెరికావీసాల ద్వారా అందుకునే మేధోవలసల్లోనూ, ఉద్యోగాలకే పరిమితం కాకుండా, వెర్రితలలు వేసే విషసంస్కౄతి వ్యాపిస్తున్న అధోగతి నుంచి బయటపడడం గురించి రవంతైనా ఆలోచించాల్సిన అవసరం ఎంతైనా వుంది.
'జననీ జన్మభూమిశ్చ స్వర్గాదపీ గరీయసీ' అన్న సంస్కౄతి గురించి రవంతైనా ఆలోచిస్తే, ఈ ప్రేమదోమ యింతగా కుట్టి బాధించదు. ప్రేమగానే నిమిరి ముద్దాడుతుంది. మన మానవతా సంస్కౄతీ నైతిక విలువల వలువలను ధరించాలి. జగానికి గర్వకారణంగా మారాలి. ఈ కాముకతా ధోరణిని విడనాడాలి. ఆ యీ 'మెయిలూ మూఢత్వం నుంచి బయటపడాలి. మస్తిష్కాలను ఆమలినం చేసుకోక, హౄదయోద్యాన నందనవనవాటికల్లో ప్రేమానంద సువాసిత సుమాల్ని, భక్తి వినయ విశ్వాసాలతో మేళవించి, విజ్ణాన వినోద విలాసపు విత్తుల్ని నాటాలి. ప్రేమ వాత్సల్య రసానుభూతుల్ని వాయినాల మాదిరి యిచ్చిపుచ్చుకోవాలి. తులసివనాల్లో గంజాయిమొక్కల్ని పెరగకుండా మొదట్లోనే తుంచివేయాలి. నిజమైన ప్రేమ అందరినీ బంధించకమానదు. అమితానంద సందోహాలతో బంధింపపడకమానదు. మనందరి హౄదయద్వారాలకి ప్రవేశపు నిషిద్ధాక్షర సంకేతాల్ని రచించినా, దరహాసాలను చిందిస్తూ నన్నెవరూ ఆపలేరని, పొండు పొండని ముందుకు దూసుకు వస్తుంది. పునర్జన్మ సిద్ధాంత రాహిత్యం ప్రేమది - మరణం లేనేలేదు కనక.
వలపెరుంగక బ్రతికి కులికి మురిసేకంటే, వలచి విఫలమొంది విలపింప మేలురా! అని బసవరాజు అప్పారావు గారు ఏనాడో చెప్పారు. నేటితరం ఈ సిద్ధాంతాన్ని సరిగ్గా అవగాహన చేసుకోకుండా, ఘనకార్యం చేస్తున్నట్లు ముందుకు దూసుకుపోతున్నారు. అనుకున్న ఆశయాల్ని, ఆలోచనల్ని ఆచరణలో పెట్టలేక, ఉభయుల మధ్య అవగాహనారాహిత్యంలో అహంబావం, ఆభిజాత్యం పెంచుకుని, ఎవరి పధాన్ని వారు పయనంచేసి, చివరకు పశ్చాత్తాపం చెంది, విఫలమై, విలపిస్తున్నారు. చివరికి, ఎవరికి వారే యమునా తీరే అని చతికిల పడిపోతూ, ఎక్కడున్నావు గొంగళీ అంటే, వేసినచోటే ఉన్నాను కదా అని సర్ది చెప్పుకుంటున్న సమయకాలం. మహాకవి, శరత్, ప్రేమలో పేరుకుపోతున్న మూర్ఖత్వాన్ని చక్కగా వివరిస్తూ - 'తన అజాగ్రత్తవలన చెట్టుమీదనుండి క్రిందపడి కాళ్ళు, చేతులు విరగకొట్టుకొని భూమ్యాకర్షణవల్లనే తను పడ్డానని, దానిమీద నేరం మోపితే ఎంత మూర్ఖంగా వుంటుందో ప్రేమ కఠినమన్నా, ఘౄణీభూతమన్నా అంత మూర్ఖంగా వుంటుంది - అన్నది ఈనాటి ప్రేమాయణాలకి, ప్రేమభాగవతాలకి సరిగ్గా సరిపోతుంది.
ప్రేమికుల దినోత్సవం - 14 ఫిబ్రవరి
ఫిబ్రవరి 14 న ప్రేమికుల దినోత్సవాల్ని ప్రపంచ వ్యాప్తంగా జరుపుకోవడం, రివాజు. ప్రేమికులారా! ప్రేమను పవిత్రభావనగా భావించండి. ప్రేమ మిమ్మల్ని వరించాలి. ప్రేమ మిమ్మల్ని వధించకూడదు. ప్రేమించలేని వాడికన్నా, ప్రేమించగల వాడు హెచ్చుగా పరిణతి పొందినవాడు - ప్రేమికుడు అన్న నిర్వచనాన్ని మగ ప్రేమ మహారాజులు గ్రహించాల్సిన తరుణం నేడు. కాని నాగరికత ఎక్కువ అవుతున్న కొద్దీ, ప్రణయ రోగులు ఎక్కువవుతున్నారు. ప్రేమికులు తమను తామే వేటాడుకొనే విచిత్ర కిరాతకులు అనిపిస్తుంది. తమకే తెలిసీ తెలియకుండ, ఏకాంత తమసుల్లో రహస్యంగా వలపుల వాగురల్ని పన్నుతారు. ఆ ఉరులలో తామే చిక్కుకుని గిలాగిలా కొట్టుకునే దయనీయమైన సాధుజంతువులు ప్రేమికులు.
ప్రేమికులారా! ప్రేమికుల దినోత్సవం అన్న వెర్రితనంతో మీ జీవితాల్ని దు:ఖమయం చేసుకోకండి.మన సంస్కౄతిని, నాగరికతని అనుసరిస్తూ మీ జీవితాన్ని సుఖానందానుభూతుల్ని పొందండి.తస్మాత్! జాగ్రత్త! మెలకువలను పాటించండి. వక్రయించుకుంటే, గిరీశం అన్నట్లు - డామిట్! కధ అడ్డం తిరిగింది! అని, చేతులు కాలాక ఆకులు పట్టుకున్న చందాన శోకసాగరంలో ఈత రాని చందాన, ప్రేమసాగరం మాట ఎలావున్నా, దు:ఖ సాగరంలో మునిగిపోవాల్సివస్తుంది. తిరిగిరాని లోకాలకు పయనించాల్సివస్తుంది.
చివరిగా, గీతాచార్యుడు సెలవిచ్చినట్లు, 'యధేఛ్ఛసి తధా కురూ - నీకు ఏది యిష్టమో, అది చేసుకో!' అన్న సూక్తి, నీవు చేసిన ఖర్మ నీవనుభవించక తప్పదన్నా! అని చెప్పక చెప్పాడు. అందుకని మీ అడుగు ఎటు వేసినా సరే. దాని ఫలితానికి తయారవ్వండి. తొందరగా అడుగులు వేసి, తప్పుదారి పట్టేసేలా అయితే, మీ చర్యలకు మీరే బాధ్యులు అన్నది మాత్రం మరువకండి.
ప్రేమ ప్రేరణ అయినప్పుడు మరియు జ़్జానం సరియైన తోవ చూపించినప్పుడే ఆహ్లాదకరమైన జీవితం సాధ్యమవుతుంది అని ప్రముఖ తత్త్వవేత్త బెర్ట్రాండ్ రస్సెల్ అంటాడు. ప్రేమించడం అంటే మన ఆనందాన్ని మరొకరి ఆనందంతో ముడివేయడం. వివేకవతి అయిన స్త్రీ ప్రేమను సంపాదించడం కష్టం. ఆమె వివేకాన్ని తెలివి తేటలను పొగడకుండా నాటిని నీవు గౌరవిస్తున్నావన్న నమ్మకం కలిగితేనే ఆమె నిన్ను ప్రేమిస్తుంది. పొగిడావో, నిన్ను అసహించుకుంటుంది - అని గొప్ప తత్త్వవేత్త అభిప్రాయపడ్డాడు.
ప్రేరణ లేకుంటే, ప్రేరణకు జ़్జానం చేయూతగా లేకుంటే, జ़్జానం శ్రమ రూపం దాల్చకుంటే, శ్రమ ప్రేమ పూరితం కాకుంటే, జీవితం అంధకారం బంధురం - అంటాడు జీవనగీత లో కాళోజీ.
ప్రేమికుల దినోత్సవం, ఫిబ్రవరి 14 న, జరుపుకునే శుభసందర్భంలో, ప్రేమికులకు శుభాకాంక్షలు.
"ప్రేమ రూపము బ్రహ్మంబు ప్రేమ మయముప్రేమ ప్రేమతో సంధింప నీమమగునుకాన ప్రేమను పూర్తిగా కలిగియున్నఅద్వితీయము చెందంగనర్హుడగును." శ్రీ సత్యసాయిబాబా.
విశ్వానికి మూలం ప్రేమ. ప్రేమయే దైవం, అద్వితీయం. మానవత్వానికి ప్రధానం. త్యాగసహిత సత్యశివసుందరమయం. నిర్మలత్వానికి సచిత్ర సంకేతం. ప్రేమ గుణం కాదు; జీవనవిధానం. ప్రేమ జీవితంలోకాహలి నిదానం కూడ. ప్రేమ - ప్రేమించడం - ప్రేమింపబడడం త్రివేణీ సంగమంలా ఏకైక సూత్రంగా విరాజిల్లాలి.
లౌకిక లోకంలోకి ప్రేమ పరకాయ ప్రవేశం చేస్తే, అనురాగసంకేతం, వాత్సల్యపూరితం, స్నేహమయం, దయాకరుణాలవాలంగా పరిణమించాలి. మానవుడికి విలువైన వలువ ప్రేమ. ఉదాత్త సంస్కారపూరిత, దివ్య, నిర్వ్యాజ బంధంగా రూపొందాలి ఈ లోకంలో. కాని ప్రేమ బంధానికి సరిసములు లేవు. జీవితాన్నైనా, మౄత్యువునైనా, ప్రేమించవలసిందే. ఏ అనామిక నిర్వచనమో అంతుపట్టదు కానీ, ప్రేమించిన హౄదయం నిత్యయవ్వనవతి. జీవితంలో గొప్ప సుఖానుభూతినిచ్చేది. నియమాలు, షరతులు నిర్ద్వందంగా ఆచరించి పాటిస్తేనే ఉనికిని ప్రదర్శిస్తుంది. స్వభావికంగా అందమైన అవసరం ప్రేమ. స్వభావానికి కూడ అవసరమే. మనల్ని తీర్చిదిద్దుతూ, మనలో నివసిస్తుంది. కళ్ళ(లో)తో కాకుండా, మనసుతో(లో) చూడగలిగినప్పుడు, ప్రేమ కూడ విద్యలాంటిదే. కష్టపడి, మన మామూలు చదువులాగే, దీన్నీ చదువుకొని, పరీక్షలను తట్టుకుని, వాటిలో నెగ్గుకురావాలి. అప్పుడే, అర్హతలు, అధికారాలు లభించేది. ఎక్కువ ప్రేమించినా, బాగా ప్రేమించినా, ప్రేమ చందమామలాంటిది. పెరగకపోయినా, తరుగుతూ, క్షీణిస్తూంటుంది. ప్రేమ మకరందం లాంటిది. మత్తుని, మదాన్ని ఒకేసారి కలిగిస్తుంది. వాత్సల్యాన్ని ఎలాగూ తోడు తెచ్చుకుంటుంది. ప్రేమ ఒక విధంగా 'వాత్సల్య మదమోహితా అని నిర్వచనం చెప్పవచ్చు. వాల్మీకి, రామాయణంలో కైక వ్యక్తిత్వాన్ని, మనస్తత్వాన్ని సరిగ్గా యిలాగే, కొడుకు భరతుడి నోట చెప్పిస్తాడు.
మనపై మనకున్న ప్రేమ మొదటి రకానిది, స్వార్ధపూరితం. ఎవరూ నిన్ను ప్రేమించకపోతే, అది నీ తప్పిదం, ఏదో తెలియని లోపం. హౄదయంలో చోటుంటే యింట్లోనూ వుంటుంది. కక్కుని, దగ్గునైనా దాచుకోగలం కాని, ప్రేమను అణచుకోలేం. ధరణీసూర్యబంధం లాంటిది. జీవితం-ప్రేమ అవిభాజ్యం. ప్రేమనిచ్చిన ప్రేమ వచ్చును, ప్రేమ నిలిపిన ప్రేమ నిలుచును. 'నిరాశ్రయా న శోభంతే' - ఆశ్రయం లేనిచో శోభించదు - అన్న నానుడి ప్రేమకు వర్తిస్తుంది.
ప్రేమకు ఓ దుర్గుణం వుంది. కుంటుకుంటూ రంగప్రవేశం చేస్తుంది. రంగస్థలాన్నే రసాభాసం చేసి నిష్క్రమిస్తుంది. ఈ కలికాలపు పృరేమ, పెద్ద పెత్తందారైపోయింది. పుట్టకుండా మాయమయిపోతోంది. పుట్టగానే పారిపోతోంది. పొదల్లోకి, నగరోద్యానవనాల్లోకి, చెత్తకుండీల్లోకి నిర్దయగా విసరబడుతోంది. యుక్తయవస్కుల మేధమనోహౄదయాలను నిర్వికాసపూరితుల్ని చేసేస్తోంది. పరిణయమైనా, జాయాపతులచేత కూడ అవాంఛనీయ పరిణామాలకు దారి తీయిస్తోంది. అనుమానపు అసూయా ద్వేష రాగభరితుల్ని కావిస్తోంది. ఫలితంగా, స్వర్ణభారతం యుక్తప్రాయంలో అవాంఛనీయాల్లోకి, వివాహేతరబంధనాల్లోకి, తలమానికంగా పరిణమించింది. గర్భస్రావాలు గణాంకాలు గణనీయంగా పెరుగుతున్నాయి. ప్రేమ అంటురోగాల్ని, అంటరానితనాల్ని కూడ ప్రసాదిస్తోంది. ప్రేమికుల దినోత్సవాలు ఏడాదికోసారి జరుపుకుంటున్నా, దాని ప్రభావప్రేరణలు మాత్రం జీవితాంతం వెంటాడుతూ, జీవన్నరకప్రాయం అవుతోంది.
జీవితం విద్యుత్తు బల్బులాంటిదని, ఫెల్మెంటు ఎప్పుడు టప్పుమంటుందో, వరద తుఫాను రాకపోకలమాదిరి, సరియైన సంకేత ప్రదర్శనలకే కరువైపోతోంది. ఈ ప్రమాద సంకేతాలని యువత గ్రహించాలి. నిగ్రహంగా నిలదొక్కుకోవాలి. ప్రేమల్ని పార్కుల్లోనూ, అమెరికావీసాల ద్వారా అందుకునే మేధోవలసల్లోనూ, ఉద్యోగాలకే పరిమితం కాకుండా, వెర్రితలలు వేసే విషసంస్కౄతి వ్యాపిస్తున్న అధోగతి నుంచి బయటపడడం గురించి రవంతైనా ఆలోచించాల్సిన అవసరం ఎంతైనా వుంది.
'జననీ జన్మభూమిశ్చ స్వర్గాదపీ గరీయసీ' అన్న సంస్కౄతి గురించి రవంతైనా ఆలోచిస్తే, ఈ ప్రేమదోమ యింతగా కుట్టి బాధించదు. ప్రేమగానే నిమిరి ముద్దాడుతుంది. మన మానవతా సంస్కౄతీ నైతిక విలువల వలువలను ధరించాలి. జగానికి గర్వకారణంగా మారాలి. ఈ కాముకతా ధోరణిని విడనాడాలి. ఆ యీ 'మెయిలూ మూఢత్వం నుంచి బయటపడాలి. మస్తిష్కాలను ఆమలినం చేసుకోక, హౄదయోద్యాన నందనవనవాటికల్లో ప్రేమానంద సువాసిత సుమాల్ని, భక్తి వినయ విశ్వాసాలతో మేళవించి, విజ్ణాన వినోద విలాసపు విత్తుల్ని నాటాలి. ప్రేమ వాత్సల్య రసానుభూతుల్ని వాయినాల మాదిరి యిచ్చిపుచ్చుకోవాలి. తులసివనాల్లో గంజాయిమొక్కల్ని పెరగకుండా మొదట్లోనే తుంచివేయాలి. నిజమైన ప్రేమ అందరినీ బంధించకమానదు. అమితానంద సందోహాలతో బంధింపపడకమానదు. మనందరి హౄదయద్వారాలకి ప్రవేశపు నిషిద్ధాక్షర సంకేతాల్ని రచించినా, దరహాసాలను చిందిస్తూ నన్నెవరూ ఆపలేరని, పొండు పొండని ముందుకు దూసుకు వస్తుంది. పునర్జన్మ సిద్ధాంత రాహిత్యం ప్రేమది - మరణం లేనేలేదు కనక.
వలపెరుంగక బ్రతికి కులికి మురిసేకంటే, వలచి విఫలమొంది విలపింప మేలురా! అని బసవరాజు అప్పారావు గారు ఏనాడో చెప్పారు. నేటితరం ఈ సిద్ధాంతాన్ని సరిగ్గా అవగాహన చేసుకోకుండా, ఘనకార్యం చేస్తున్నట్లు ముందుకు దూసుకుపోతున్నారు. అనుకున్న ఆశయాల్ని, ఆలోచనల్ని ఆచరణలో పెట్టలేక, ఉభయుల మధ్య అవగాహనారాహిత్యంలో అహంబావం, ఆభిజాత్యం పెంచుకుని, ఎవరి పధాన్ని వారు పయనంచేసి, చివరకు పశ్చాత్తాపం చెంది, విఫలమై, విలపిస్తున్నారు. చివరికి, ఎవరికి వారే యమునా తీరే అని చతికిల పడిపోతూ, ఎక్కడున్నావు గొంగళీ అంటే, వేసినచోటే ఉన్నాను కదా అని సర్ది చెప్పుకుంటున్న సమయకాలం. మహాకవి, శరత్, ప్రేమలో పేరుకుపోతున్న మూర్ఖత్వాన్ని చక్కగా వివరిస్తూ - 'తన అజాగ్రత్తవలన చెట్టుమీదనుండి క్రిందపడి కాళ్ళు, చేతులు విరగకొట్టుకొని భూమ్యాకర్షణవల్లనే తను పడ్డానని, దానిమీద నేరం మోపితే ఎంత మూర్ఖంగా వుంటుందో ప్రేమ కఠినమన్నా, ఘౄణీభూతమన్నా అంత మూర్ఖంగా వుంటుంది - అన్నది ఈనాటి ప్రేమాయణాలకి, ప్రేమభాగవతాలకి సరిగ్గా సరిపోతుంది.
ప్రేమికుల దినోత్సవం - 14 ఫిబ్రవరి
ఫిబ్రవరి 14 న ప్రేమికుల దినోత్సవాల్ని ప్రపంచ వ్యాప్తంగా జరుపుకోవడం, రివాజు. ప్రేమికులారా! ప్రేమను పవిత్రభావనగా భావించండి. ప్రేమ మిమ్మల్ని వరించాలి. ప్రేమ మిమ్మల్ని వధించకూడదు. ప్రేమించలేని వాడికన్నా, ప్రేమించగల వాడు హెచ్చుగా పరిణతి పొందినవాడు - ప్రేమికుడు అన్న నిర్వచనాన్ని మగ ప్రేమ మహారాజులు గ్రహించాల్సిన తరుణం నేడు. కాని నాగరికత ఎక్కువ అవుతున్న కొద్దీ, ప్రణయ రోగులు ఎక్కువవుతున్నారు. ప్రేమికులు తమను తామే వేటాడుకొనే విచిత్ర కిరాతకులు అనిపిస్తుంది. తమకే తెలిసీ తెలియకుండ, ఏకాంత తమసుల్లో రహస్యంగా వలపుల వాగురల్ని పన్నుతారు. ఆ ఉరులలో తామే చిక్కుకుని గిలాగిలా కొట్టుకునే దయనీయమైన సాధుజంతువులు ప్రేమికులు.
ప్రేమికులారా! ప్రేమికుల దినోత్సవం అన్న వెర్రితనంతో మీ జీవితాల్ని దు:ఖమయం చేసుకోకండి.మన సంస్కౄతిని, నాగరికతని అనుసరిస్తూ మీ జీవితాన్ని సుఖానందానుభూతుల్ని పొందండి.తస్మాత్! జాగ్రత్త! మెలకువలను పాటించండి. వక్రయించుకుంటే, గిరీశం అన్నట్లు - డామిట్! కధ అడ్డం తిరిగింది! అని, చేతులు కాలాక ఆకులు పట్టుకున్న చందాన శోకసాగరంలో ఈత రాని చందాన, ప్రేమసాగరం మాట ఎలావున్నా, దు:ఖ సాగరంలో మునిగిపోవాల్సివస్తుంది. తిరిగిరాని లోకాలకు పయనించాల్సివస్తుంది.
చివరిగా, గీతాచార్యుడు సెలవిచ్చినట్లు, 'యధేఛ్ఛసి తధా కురూ - నీకు ఏది యిష్టమో, అది చేసుకో!' అన్న సూక్తి, నీవు చేసిన ఖర్మ నీవనుభవించక తప్పదన్నా! అని చెప్పక చెప్పాడు. అందుకని మీ అడుగు ఎటు వేసినా సరే. దాని ఫలితానికి తయారవ్వండి. తొందరగా అడుగులు వేసి, తప్పుదారి పట్టేసేలా అయితే, మీ చర్యలకు మీరే బాధ్యులు అన్నది మాత్రం మరువకండి.
ప్రేమ ప్రేరణ అయినప్పుడు మరియు జ़్జానం సరియైన తోవ చూపించినప్పుడే ఆహ్లాదకరమైన జీవితం సాధ్యమవుతుంది అని ప్రముఖ తత్త్వవేత్త బెర్ట్రాండ్ రస్సెల్ అంటాడు. ప్రేమించడం అంటే మన ఆనందాన్ని మరొకరి ఆనందంతో ముడివేయడం. వివేకవతి అయిన స్త్రీ ప్రేమను సంపాదించడం కష్టం. ఆమె వివేకాన్ని తెలివి తేటలను పొగడకుండా నాటిని నీవు గౌరవిస్తున్నావన్న నమ్మకం కలిగితేనే ఆమె నిన్ను ప్రేమిస్తుంది. పొగిడావో, నిన్ను అసహించుకుంటుంది - అని గొప్ప తత్త్వవేత్త అభిప్రాయపడ్డాడు.
ప్రేరణ లేకుంటే, ప్రేరణకు జ़్జానం చేయూతగా లేకుంటే, జ़్జానం శ్రమ రూపం దాల్చకుంటే, శ్రమ ప్రేమ పూరితం కాకుంటే, జీవితం అంధకారం బంధురం - అంటాడు జీవనగీత లో కాళోజీ.
ప్రేమికుల దినోత్సవం, ఫిబ్రవరి 14 న, జరుపుకునే శుభసందర్భంలో, ప్రేమికులకు శుభాకాంక్షలు.
ప్రేమ ప్రేమతో సంధింప ... ?
"ప్రేమ రూపము బ్రహ్మంబు ప్రేమ మయముప్రేమ ప్రేమతో సంధింప నీమమగునుకాన ప్రేమను పూర్తిగా కలిగియున్నఅద్వితీయము చెందంగనర్హుడగును." శ్రీ సత్యసాయిబాబా.
విశ్వానికి మూలం ప్రేమ. ప్రేమయే దైవం, అద్వితీయం. మానవత్వానికి ప్రధానం. త్యాగసహిత సత్యశివసుందరమయం. నిర్మలత్వానికి సచిత్ర సంకేతం. ప్రేమ గుణం కాదు; జీవనవిధానం. ప్రేమ జీవితంలోకాహలి నిదానం కూడ. ప్రేమ - ప్రేమించడం - ప్రేమింపబడడం త్రివేణీ సంగమంలా ఏకైక సూత్రంగా విరాజిల్లాలి.
లౌకిక లోకంలోకి ప్రేమ పరకాయ ప్రవేశం చేస్తే, అనురాగసంకేతం, వాత్సల్యపూరితం, స్నేహమయం, దయాకరుణాలవాలంగా పరిణమించాలి. మానవుడికి విలువైన వలువ ప్రేమ. ఉదాత్త సంస్కారపూరిత, దివ్య, నిర్వ్యాజ బంధంగా రూపొందాలి ఈ లోకంలో. కాని ప్రేమ బంధానికి సరిసములు లేవు. జీవితాన్నైనా, మౄత్యువునైనా, ప్రేమించవలసిందే. ఏ అనామిక నిర్వచనమో అంతుపట్టదు కానీ, ప్రేమించిన హౄదయం నిత్యయవ్వనవతి. జీవితంలో గొప్ప సుఖానుభూతినిచ్చేది. నియమాలు, షరతులు నిర్ద్వందంగా ఆచరించి పాటిస్తేనే ఉనికిని ప్రదర్శిస్తుంది. స్వభావికంగా అందమైన అవసరం ప్రేమ. స్వభావానికి కూడ అవసరమే. మనల్ని తీర్చిదిద్దుతూ, మనలో నివసిస్తుంది. కళ్ళ(లో)తో కాకుండా, మనసుతో(లో) చూడగలిగినప్పుడు, ప్రేమ కూడ విద్యలాంటిదే. కష్టపడి, మన మామూలు చదువులాగే, దీన్నీ చదువుకొని, పరీక్షలను తట్టుకుని, వాటిలో నెగ్గుకురావాలి. అప్పుడే, అర్హతలు, అధికారాలు లభించేది. ఎక్కువ ప్రేమించినా, బాగా ప్రేమించినా, ప్రేమ చందమామలాంటిది. పెరగకపోయినా, తరుగుతూ, క్షీణిస్తూంటుంది. ప్రేమ మకరందం లాంటిది. మత్తుని, మదాన్ని ఒకేసారి కలిగిస్తుంది. వాత్సల్యాన్ని ఎలాగూ తోడు తెచ్చుకుంటుంది. ప్రేమ ఒక విధంగా 'వాత్సల్య మదమోహితా అని నిర్వచనం చెప్పవచ్చు. వాల్మీకి, రామాయణంలో కైక వ్యక్తిత్వాన్ని, మనస్తత్వాన్ని సరిగ్గా యిలాగే, కొడుకు భరతుడి నోట చెప్పిస్తాడు.
మనపై మనకున్న ప్రేమ మొదటి రకానిది, స్వార్ధపూరితం. ఎవరూ నిన్ను ప్రేమించకపోతే, అది నీ తప్పిదం, ఏదో తెలియని లోపం. హౄదయంలో చోటుంటే యింట్లోనూ వుంటుంది. కక్కుని, దగ్గునైనా దాచుకోగలం కాని, ప్రేమను అణచుకోలేం. ధరణీసూర్యబంధం లాంటిది. జీవితం-ప్రేమ అవిభాజ్యం. ప్రేమనిచ్చిన ప్రేమ వచ్చును, ప్రేమ నిలిపిన ప్రేమ నిలుచును. 'నిరాశ్రయా న శోభంతే' - ఆశ్రయం లేనిచో శోభించదు - అన్న నానుడి ప్రేమకు వర్తిస్తుంది.
ప్రేమకు ఓ దుర్గుణం వుంది. కుంటుకుంటూ రంగప్రవేశం చేస్తుంది. రంగస్థలాన్నే రసాభాసం చేసి నిష్క్రమిస్తుంది. ఈ కలికాలపు పృరేమ, పెద్ద పెత్తందారైపోయింది. పుట్టకుండా మాయమయిపోతోంది. పుట్టగానే పారిపోతోంది. పొదల్లోకి, నగరోద్యానవనాల్లోకి, చెత్తకుండీల్లోకి నిర్దయగా విసరబడుతోంది. యుక్తయవస్కుల మేధమనోహౄదయాలను నిర్వికాసపూరితుల్ని చేసేస్తోంది. పరిణయమైనా, జాయాపతులచేత కూడ అవాంఛనీయ పరిణామాలకు దారి తీయిస్తోంది. అనుమానపు అసూయా ద్వేష రాగభరితుల్ని కావిస్తోంది. ఫలితంగా, స్వర్ణభారతం యుక్తప్రాయంలో అవాంఛనీయాల్లోకి, వివాహేతరబంధనాల్లోకి, తలమానికంగా పరిణమించింది. గర్భస్రావాలు గణాంకాలు గణనీయంగా పెరుగుతున్నాయి. ప్రేమ అంటురోగాల్ని, అంటరానితనాల్ని కూడ ప్రసాదిస్తోంది. ప్రేమికుల దినోత్సవాలు ఏడాదికోసారి జరుపుకుంటున్నా, దాని ప్రభావప్రేరణలు మాత్రం జీవితాంతం వెంటాడుతూ, జీవన్నరకప్రాయం అవుతోంది.
జీవితం విద్యుత్తు బల్బులాంటిదని, ఫెల్మెంటు ఎప్పుడు టప్పుమంటుందో, వరద తుఫాను రాకపోకలమాదిరి, సరియైన సంకేత ప్రదర్శనలకే కరువైపోతోంది. ఈ ప్రమాద సంకేతాలని యువత గ్రహించాలి. నిగ్రహంగా నిలదొక్కుకోవాలి. ప్రేమల్ని పార్కుల్లోనూ, అమెరికావీసాల ద్వారా అందుకునే మేధోవలసల్లోనూ, ఉద్యోగాలకే పరిమితం కాకుండా, వెర్రితలలు వేసే విషసంస్కౄతి వ్యాపిస్తున్న అధోగతి నుంచి బయటపడడం గురించి రవంతైనా ఆలోచించాల్సిన అవసరం ఎంతైనా వుంది.
'జననీ జన్మభూమిశ్చ స్వర్గాదపీ గరీయసీ' అన్న సంస్కౄతి గురించి రవంతైనా ఆలోచిస్తే, ఈ ప్రేమదోమ యింతగా కుట్టి బాధించదు. ప్రేమగానే నిమిరి ముద్దాడుతుంది. మన మానవతా సంస్కౄతీ నైతిక విలువల వలువలను ధరించాలి. జగానికి గర్వకారణంగా మారాలి. ఈ కాముకతా ధోరణిని విడనాడాలి. ఆ యీ 'మెయిలూ మూఢత్వం నుంచి బయటపడాలి. మస్తిష్కాలను ఆమలినం చేసుకోక, హౄదయోద్యాన నందనవనవాటికల్లో ప్రేమానంద సువాసిత సుమాల్ని, భక్తి వినయ విశ్వాసాలతో మేళవించి, విజ్ణాన వినోద విలాసపు విత్తుల్ని నాటాలి. ప్రేమ వాత్సల్య రసానుభూతుల్ని వాయినాల మాదిరి యిచ్చిపుచ్చుకోవాలి. తులసివనాల్లో గంజాయిమొక్కల్ని పెరగకుండా మొదట్లోనే తుంచివేయాలి. నిజమైన ప్రేమ అందరినీ బంధించకమానదు. అమితానంద సందోహాలతో బంధింపపడకమానదు. మనందరి హౄదయద్వారాలకి ప్రవేశపు నిషిద్ధాక్షర సంకేతాల్ని రచించినా, దరహాసాలను చిందిస్తూ నన్నెవరూ ఆపలేరని, పొండు పొండని ముందుకు దూసుకు వస్తుంది. పునర్జన్మ సిద్ధాంత రాహిత్యం ప్రేమది - మరణం లేనేలేదు కనక.
వలపెరుంగక బ్రతికి కులికి మురిసేకంటే, వలచి విఫలమొంది విలపింప మేలురా! అని బసవరాజు అప్పారావు గారు ఏనాడో చెప్పారు. నేటితరం ఈ సిద్ధాంతాన్ని సరిగ్గా అవగాహన చేసుకోకుండా, ఘనకార్యం చేస్తున్నట్లు ముందుకు దూసుకుపోతున్నారు. అనుకున్న ఆశయాల్ని, ఆలోచనల్ని ఆచరణలో పెట్టలేక, ఉభయుల మధ్య అవగాహనారాహిత్యంలో అహంబావం, ఆభిజాత్యం పెంచుకుని, ఎవరి పధాన్ని వారు పయనంచేసి, చివరకు పశ్చాత్తాపం చెంది, విఫలమై, విలపిస్తున్నారు. చివరికి, ఎవరికి వారే యమునా తీరే అని చతికిల పడిపోతూ, ఎక్కడున్నావు గొంగళీ అంటే, వేసినచోటే ఉన్నాను కదా అని సర్ది చెప్పుకుంటున్న సమయకాలం. మహాకవి, శరత్, ప్రేమలో పేరుకుపోతున్న మూర్ఖత్వాన్ని చక్కగా వివరిస్తూ - 'తన అజాగ్రత్తవలన చెట్టుమీదనుండి క్రిందపడి కాళ్ళు, చేతులు విరగకొట్టుకొని భూమ్యాకర్షణవల్లనే తను పడ్డానని, దానిమీద నేరం మోపితే ఎంత మూర్ఖంగా వుంటుందో ప్రేమ కఠినమన్నా, ఘౄణీభూతమన్నా అంత మూర్ఖంగా వుంటుంది - అన్నది ఈనాటి ప్రేమాయణాలకి, ప్రేమభాగవతాలకి సరిగ్గా సరిపోతుంది.
ప్రేమికుల దినోత్సవం - 14 ఫిబ్రవరి
ఫిబ్రవరి 14 న ప్రేమికుల దినోత్సవాల్ని ప్రపంచ వ్యాప్తంగా జరుపుకోవడం, రివాజు. ప్రేమికులారా! ప్రేమను పవిత్రభావనగా భావించండి. ప్రేమ మిమ్మల్ని వరించాలి. ప్రేమ మిమ్మల్ని వధించకూడదు. ప్రేమించలేని వాడికన్నా, ప్రేమించగల వాడు హెచ్చుగా పరిణతి పొందినవాడు - ప్రేమికుడు అన్న నిర్వచనాన్ని మగ ప్రేమ మహారాజులు గ్రహించాల్సిన తరుణం నేడు. కాని నాగరికత ఎక్కువ అవుతున్న కొద్దీ, ప్రణయ రోగులు ఎక్కువవుతున్నారు. ప్రేమికులు తమను తామే వేటాడుకొనే విచిత్ర కిరాతకులు అనిపిస్తుంది. తమకే తెలిసీ తెలియకుండ, ఏకాంత తమసుల్లో రహస్యంగా వలపుల వాగురల్ని పన్నుతారు. ఆ ఉరులలో తామే చిక్కుకుని గిలాగిలా కొట్టుకునే దయనీయమైన సాధుజంతువులు ప్రేమికులు.
ప్రేమికులారా! ప్రేమికుల దినోత్సవం అన్న వెర్రితనంతో మీ జీవితాల్ని దు:ఖమయం చేసుకోకండి.మన సంస్కౄతిని, నాగరికతని అనుసరిస్తూ మీ జీవితాన్ని సుఖానందానుభూతుల్ని పొందండి.తస్మాత్! జాగ్రత్త! మెలకువలను పాటించండి. వక్రయించుకుంటే, గిరీశం అన్నట్లు - డామిట్! కధ అడ్డం తిరిగింది! అని, చేతులు కాలాక ఆకులు పట్టుకున్న చందాన శోకసాగరంలో ఈత రాని చందాన, ప్రేమసాగరం మాట ఎలావున్నా, దు:ఖ సాగరంలో మునిగిపోవాల్సివస్తుంది. తిరిగిరాని లోకాలకు పయనించాల్సివస్తుంది.
చివరిగా, గీతాచార్యుడు సెలవిచ్చినట్లు, 'యధేఛ్ఛసి తధా కురూ - నీకు ఏది యిష్టమో, అది చేసుకో!' అన్న సూక్తి, నీవు చేసిన ఖర్మ నీవనుభవించక తప్పదన్నా! అని చెప్పక చెప్పాడు. అందుకని మీ అడుగు ఎటు వేసినా సరే. దాని ఫలితానికి తయారవ్వండి. తొందరగా అడుగులు వేసి, తప్పుదారి పట్టేసేలా అయితే, మీ చర్యలకు మీరే బాధ్యులు అన్నది మాత్రం మరువకండి.
ప్రేమ ప్రేరణ అయినప్పుడు మరియు జ़్జానం సరియైన తోవ చూపించినప్పుడే ఆహ్లాదకరమైన జీవితం సాధ్యమవుతుంది అని ప్రముఖ తత్త్వవేత్త బెర్ట్రాండ్ రస్సెల్ అంటాడు. ప్రేమించడం అంటే మన ఆనందాన్ని మరొకరి ఆనందంతో ముడివేయడం. వివేకవతి అయిన స్త్రీ ప్రేమను సంపాదించడం కష్టం. ఆమె వివేకాన్ని తెలివి తేటలను పొగడకుండా నాటిని నీవు గౌరవిస్తున్నావన్న నమ్మకం కలిగితేనే ఆమె నిన్ను ప్రేమిస్తుంది. పొగిడావో, నిన్ను అసహించుకుంటుంది - అని గొప్ప తత్త్వవేత్త అభిప్రాయపడ్డాడు.
ప్రేరణ లేకుంటే, ప్రేరణకు జ़్జానం చేయూతగా లేకుంటే, జ़్జానం శ్రమ రూపం దాల్చకుంటే, శ్రమ ప్రేమ పూరితం కాకుంటే, జీవితం అంధకారం బంధురం - అంటాడు జీవనగీత లో కాళోజీ.
ప్రేమికుల దినోత్సవం, ఫిబ్రవరి 14 న, జరుపుకునే శుభసందర్భంలో, ప్రేమికులకు శుభాకాంక్షలు.
No comments:
Post a Comment